kommapunt

Drie YouTube-filmpjes die ik met de wereld wil delen. Dat is het stokje dat ik van mijn broer kreeg. Ik ga het nog niet meteen doorgeven, gezien ik toch wel een tijdje uit de blogosfeer ben weggeweest, maar wie het wil oppikken, mag gerust zijn gang gaan.

En dan nu de selectie:

Lees meer »

Wat Mieke Vogels nog van Spirit kan leren

Mieke Vogels zegt geen vragende partij te zijn voor samenwerking met Spirit (DM, 2 januari 2008). Zij ziet vooral ideologische redenen: “Ik weet eigenlijk niet wat ik met dat links-liberale verhaal aan moet. Ik wil weleens zien wat dat in de 21ste eeuw betekent. Is dat trouwens niet samen met paars ter ziele gegaan?” En verder: “Wij zijn geen links-liberalen, minder dan ooit zelfs.” Van een partijleidster kan natuurlijk niet verwacht worden dat zij haar partijprogramma in de plaats stelt van een ander, maar de categorieke afwijzing van Mieke Vogels doet vragen rijzen. Zijn groen en links-liberaal tegengestelde begrippen?

Laten we even boven de Moerdijk kijken. In 2004 zei daar iemand: “Wij zijn de laatste links-liberale partij.” Aan het woord is niet iemand van D66, maar wel Femke Halsema van… GroenLinks. Later gaf haar partij nog een interessant boekje uit onder de titel ‘Vrijheid eerlijk delen’. Daarin wordt betoogd dat vrijheid ook een links begrip kan en moet zijn. Halsema schrijft onder meer in het nawoord dat haar partij te lang de voorkeur heeft gegeven aan “bevoogdende staatsarrangementen”. Zij stelt vast dat de zwakkeren net voordeel doen bij meer flexibilisering op de arbeidsmarkt en ziet in persoonsgebonden budgetten in de zorg een middel dat zowel tot meer welzijn als meer autonomie leidt. De welvaartsstaat mag volgens haar geen afhankelijkheid en inactiviteit stimuleren.

Centraal voor Femke Halsema staat emancipatie. Ze bestrijdt de gedachte dat individualisme gelijk zou staan met consumentisme of egoisme. Veel progressieve realisaties, zoals het homohuwelijk, zijn uit een ontvoogdingsgedachte ontstaan. Ze pleit inzake milieupolitiek voor een praktisch idealisme in plaats van het moralisme van het ‘geheven vingertje’. Geen symboolpolitiek tegen de 4×4 in de stad dus, maar bijvoorbeeld wel voorstellen om het belastingstelsel te vergroenen. GroenLinks argumenteert vanuit een progressief vrijheidsideaal ook tegen het beknotten van burgerrechten, bijvoorbeeld inzake terrorismebestrijding maar ook bij maatregelen van zogenaamde inburgering. Daarin verschilt GroenLinks trouwens van die andere linkse partij, de Nederlandse SP, die er een veel conservatievere cultuuropvatting op na houdt.

Maar de politieke wind waait voor de Vlaamse groenen dus duidelijk niet uit het Noorden. Mieke Vogels verengt het links-liberalisme, waar overigens Spirit zeker het patent niet op heeft, ten onrechte tot ‘paars’ als coalitie of de actieve welvaartsstaat, dat in feite een concept is uit de nieuwe sociaal-democratie. Het kan onwetendheid zijn, maar het is inderdaad bon ton om te zeggen dat links-liberalisme passé is. Nochtans zal de cruciale uitdaging van de eeuw zijn of mensen nog in staat zullen zijn richting te geven aan hun leven. In de steeds complexer wordende samenleving lijken immers enkel conservatieve politici in allerlei vormen nog een antwoord te formuleren. Meer normen en waarden, zegt de rechterzijde, terwijl de linkerzijde bescherming zoekt bij meer staat en behoud van verworven rechten.

Er is nood aan een politieke stroming die opkomt voor het individu en zijn of haar mogelijkheid om verantwoordelijkheid voor zichzelf en anderen op te nemen. De hamvraag is uiteindelijk niet of we meer of minder staat nodig hebben, maar wel hoe we ieder individu kansen kunnen geven om een gelukkig leven te leiden. Dat vereist ook meer politieke vrijheid, omdat het individu ook via de democratie en het brede middenvloed invloed moet kunnen uitoefenen. Links-liberalen benadrukken in dat kader ook het belang van immateriële sectoren als onderwijs en cultuur, die vaak onderbelicht zijn in het biefstukkensocialisme of het economisch liberalisme. Maar van deze gedachtestroom wil de Groen!-voorzitter naar eigen zeggen dus “minder dan ooit” weten.

Het is jammer dat de Vlaamse groenen inhoudelijk vooral hun heil lijken te zoeken bij Ecolo, communautair programma incluis, wat overigens nog de reden is van een ander bezwaar tegen Spirit. Ook hier mist Groen! de Europese trein. In Catalonië en Schotland staan groenen op de barricaden voor autonomie en in het Europees Parlement vormen groenen en democratische nationalisten zelfs samen een fractie. De vraag is dus niet of ecologisme en links-liberalisme raakpunten hebben, maar wel of de Vlaamse groenen hun vastgeroeste gedachten kunnen verlaten. Mieke Vogels hoopt dat er in 2008 weer over inhoud kan worden gesproken. Ze heeft gelijk, maar ze zal dat doel niet bereiken als ze het links-liberalisme negeert als een waardevolle factor in het progressieve spectrum dat al genoeg in de verdrukking zit.

… ligt deze weblog nog steeds plat. Hopelijk binnenkort meer nieuws! Wie echt niet kan wachten, kan steeds terecht op mijn Facebook-profiel.

Vraag: voor hoeveel geld zou je een puppy met je blote handen vermoorden? Deze studenten kregen alvast de keuze voorgeschoteld. Bedragen zijn welkom in de comments.

De Vlaamse regering heeft voor de gemeenteraadsverkiezingen een aantal maatregelen genomen om de deelname van beide geslachten aan het lokaal bestuur te bevorderen. Uit nieuwsgierigheid heb ik eens een statistiek gemaakt van het percentage vrouwen in de OCMW-raden in de gemeenten met meer dan 35.000 inwoners.

1. Leuven: 69.2 %
2. Sint-Truiden: 63.6 %
3. Genk: 61.5 %
4. Vilvoorde: 54.5 %
5. Waregem: 54.5 %
6. Brugge: 46.2 %
7. Lokeren: 45.5 %
8. Ieper: 45.5 %
9. Dendermonde: 45.5 %
10. Ninove: 45.5 %
11. Gent: 40.0 %
12. Mechelen: 38.5 %
13. Turnhout: 36.4 %
14. Beringen: 36.4 %
15. Hasselt: 30.8 %
16. Sint-Niklaas: 30.8 %
17. Oostende: 30.8 %
18. Geel: 27.3 %
19. Halle: 27.3 %
20. Antwerpen: 26.7 %
21. Kortrijk: 23.1 %
22. Roeselare: 23.1 %

Binnen het personeelskader van Spirit wordt er momenteel druk campagne gevoerd voor enkele monumenten in de Monumentenstrijd. Gewezen stafmedewerker van Jong Spirit en kersvers gemeenteraadslid Staf Aerts stuurde me al een mailtje om Cinema Plaza in Duffel te steunen. De vooropgestelde herbestemming is een “gemeenschapscentrum waar lokale toneel- en jeugdverenigingen, kunstenaars, muzikanten en alle Duffelaars welkom zijn”. Een mooi doel, lijkt me. Volgende week is het aan de Limburgse kandidaten. Daar zou ik stemmen voor de Stoomstroopfabriek in Borgloon. In die gemeente is trouwens Loes Ory van de Spirit-studiedienst gemeenteraadslid geworden via de lijst Stroop, wellicht de jongste lijst die zich in Vlaanderen heeft aangediend. In Oost-Vlaanderen heb ik niet meteen een voorkeur, maar wellicht ga ik voor de Boekentoren in Gent. In Vlaams-Brabant is er weinig andere keuze dan te stemmen voor de Tumuli in Tienen, want er rijden tegenwoordig al bussen rond in Leuven die oproepen om voor de Romeinse grafheuvels te stemmen. In West-Vlaanderen ga ik niet voor de Koninklijke Stallingen van Oostende, maar voor het Begijnhof in Diksmuide. Daar loopt momenteel een project voor personen met een verstandelijke handicap.

Gelezen in de Handelingen van vandaag:

De heer Jean-Marie Dedecker:

De heer Glorieux moet zijn huiswerk maken in plaats van de terroristen achterna te lopen. De Chinese minister van Milieu is hier geweest. Hij is in de Kamer door de heer De Croo ontvangen. In China zijn er 48 kerncentrales gepland; 11 zijn er in aanbouw. Maak uw huiswerk.

De heer Eloi Glorieux:

Ik had het over Europa. Kuis uw oren uit.

De heer Jean-Marie Dedecker:

U hebt last van een selectief geheugen. Als u uw huiswerk maakt, dan moet u het volledig maken.

Een kwartier geleden maakte Verhofstadt via Belga bekend dat de volgende federale verkiezingen plaatsvinden op zondag 10 juni. Dat betekent dat in principe het parlement op 2 mei zal worden ontbonden.

Deze week erg veel vragen gekregen over de reeks ‘Mijn manifest’ van Knack. Om onverklaarbare redenen heeft Knack aan jonge politici van CD&V, sp.a, VLD, Groen! én N-VA de vraag gesteld een visie op de toekomst te schetsen. Daarbij werd Spirit, dat in aantal parlementsleden even groot is als Groen! en N-VA samen, dus schromelijk over het hoofd gezien. We zijn het intussen wel al gewend dat journalisten zich om praktische redenen beperken tot kartelvertegenwoordigers, maar hoe men tot deze selectie komt, is onbegrijpelijk. Men laat liever ideologieën van het verleden aan het woord dan ruimte te maken voor een toekomstgerichte, links-liberale kijk.

Spirit barst immers van het jong talent. Ter illustratie: Jong CD&V heeft bij de gemeenteraadsverkiezingen keihard gewerkt om 500 jonge raadsleden te verkiezen, wat neerkomt op ongeveer één op zes CD&V’ers. Bij N-VA is het percentage jongeren een stuk lager. Bij Spirit is daarentegen maar liefst één op de drie verkozen lokale mandatarissen jonger dan 35. Maar zelfs buiten de verkozenen, kan ik zonder problemen namen noemen van jonge Spirit’ers die een boeiend en lezenswaardig verhaal kunnen vertellen. Daarbij denk ik trouwens ook niet in de eerste plaats aan mezelf, hoewel ik overigens qua aantal ‘hits’ in de kranten op gelijke hoogte zit met mijn collega-jongerenvoorzitters.

Spijtig voor de lezers van Knack dus dat men een onvolledig beeld van de ‘jonge generatie’ heeft weergegeven.

Het OCMW van Sint-Niklaas heeft een flash-artiest in huis. Volgens de aanwijzingen van de animatie ligt Sint-Niklaas dus ergens in de buurt van Parijs. De site is voor de rest ook wel de moeite; het OCMW laat letterlijk van zich horen! In Firefox geeft de site wel wat moeilijkheden: